Nalça

   Rızasını aldığın yaradanın adıyla kal. Gün gelir göçersem sen ölümü bekleyen ihtiyarları hatırla. İhtiyarlar bilmez idi kim hasım kim hısım, bir kurtuluş kahramanını eylemişler kasım. Bunu bölen, emeğini ve ekmeğini köylüye bölen, bir kötürüm hayvana gözyaşı bölen aynı adamdı oysa. Kim bilir o güneşten renk çalan gözlerinden neler dökülürdü bakılınca. Hayıf, biz göremedik, görenler ise okumadılar. Okuyanlar da hayalet görmüş gibiydiler, hayallerinin kapısında bekleyen.

   Bizatihi, hür irademin kendiydi bana urganı yağlatan. Ne düğüm atan korsanlardı, ne ipimizi vuracak bir sarışın belirtecekti o vakit. Şafak sökerken ufukta horoz çığlıkları yasla bezeli sığır tomurcuklarıyla açacak, figâna düşecek anam ve böylece ihtiyar anlayacak. Ben gittim, 27'sinde öleni 45 sene daha zorla yaşatmak kimin tiynetidir? Sana soruyorum ey rıhtıma çiçek eken neferlerin neferi! Nerede o eski dubalar...

   O gün ipi boynuma geçiren şeytan değil, bendim. Ne sazlıkta cin kaçtı içime, ne de onlara kenefte rast geldim. Arar bulursan da birçok sebep, karşına çıkacak onca gereksinim vardır kurşunu kafama hediye almama. Sussun insanlar, susuzca ıskalayıp sussunlar şimdi. Şimdi Sıddık vaktidir.

   Kapatılmak, koparılmak o cibinliği dar dünyadan. Tiflis, Tebriz, nice Farsça'ya haiz topraklarda ve kumar oynanırken. Babam içten ağlardı, ben ise göstermeden. Kısık sesle dinlediğim o türküydü "Hay ananı, kul hata işler sultan affeder." dediği aşığın. Ben de aşıktım, ne dünya varına ne iri memeleriyle karşımda duran o benliği tamamlanmamış kadınlara. En sefili, sersefili, Godot'ya...

   Pergamon kokardı benliğin. Bir toprağın aslî asaletiyle savunduğunu izlerdik sırrımızı. Sen ve ben, bittabi ve bilhassa biz kokardık leşler gibi, öğlen üçte uyanıp neye, hangi işe, hangi kiliseye yetişecek cihet vardı bizde?    Ve kadın, anam olmakla lanetlenen. Kaç hainlik, kaç ihanet doğmalıydı o yerçekimi ile hemhâl göğüse? Kaç hıyanet döndürürdü emanetinden? Biz yol üstü bulunan bir pet dolusu suya hasretken dağ çekerdi obruklar. Tüm zorluğunu benzin kokusuyla, bizimle ekmek bölen çolak adamdı canh'aş olan...    Çünkü bilirsin ki birkaç iyi yıl yaşayıp gelen her yılı onların gölgesinde, hiçbir şeyden keyif almayarak, nefes almaya devam ederek geçiriyoruz.