Bok

   Bok gibi bir geceye uyanıp bok gibi bir sabaha yine nefes alarak çıkmak var tabağımda, ağzımı yüzümü buruşturarak yiyorum. Amacım yok, param yok, imkânım yok, hayatta kalma isteğim yok, travmatik şeyler peşimi bırakacak gibi değil, nefes almak bile batıyor ciğerlerime. "Heybetliydik hani?" söylemleri kulağımın örsünü, üzengisini, çekicini zart zurtunu çınlatıyor ama heybetli filan değilim, vadesinin dolmasını, hatta mümkünse erkenden dolmasını bekleyen bir acziyet anıtıyım. İkna kabiliyetim düşük, hayatım tehlikede, beni ben yıkmak ve yeniden yapmak için çırpını inip duruyorum, iniş trendindeyim, hayatın yokuş aşağı kayarken ne yapabilirsin ki?

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ziynet

Yol gözümü dağlıyor.

Yaradılış gayesi