Pazar

   Pazar günlerinden nefret ediyorum. Susturamadığım sonsuz bir amaçsızlık çığlığı var sanki göğsümde. Bittabi ağırlık da çöküyor. Yahu bu kadar berbat bir gün olamaz. Ucuz magazin programları, atlet ve şort, sineklerle dolu piknik deneyimleri, annemin evvelki geceden yaptığı böreklerle daha karga bokunu sikmeden çıkılan fuar yolu, 50 kuruşluk "9 katlı" karpuz texture'lu top. Pazar gününün bana çağrıştırdığı şey babamın yorgunluğu bir yerde, adam haftada bir gün dinlenmekten canından bezmiş, daha son birkaç yıldır o Pazar sendromunu üzerinden atabilmişken şimdi bir de ben çıktım. İşin kötü kısmı en az bir çeyrek asır daha Pazar sendromunu yaşayacak olmam sanırım. 

   Pazar günleri, eğer yanında gerçekten sana zamanı unutturacak kadar sevdiğin biri yoksa oldukça anlamsız. Pazar günü, bütünüyle anlamsızlığın ve kendine yaptığın baskıların temelini attığı bir gün aynı zamanda. "Bak bugün boştayım şunu yapayım, bugün boştayım şunu da yapabilirim." Ben birkaç yıl önce işyerlerinde çalışmayı bıraktım, Pazar günü tatilleri benden geçti, Pazar günü sözümona yaptığım tatilleri benden aldılar fakat sendromu bozuk yumurta lekesi gibi çıkmıyor üzerimden. Pazar günlerini topyekûn sikeyim.

   Sonuç olarak Pazar gününe başlıyorsun, bitecek, onu da biliyorsun. O gün bir şey yapman gerek belki ama baksana çoktan öğlen oldu bile. Hangi ahmak böyle bir gün icat eder ki?

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ziynet

   Yine sana askerlik anılarımı anlatayım mı sen ellerini yüzümde gezdirirken? Veya senin uğruna hiç yapmam dediğim şeyleri bir bir yapayım. İnsan büyük lokma yiyip büyük konuşmamalı. "Asla" dememeli hiç farz-ı misâl. Sana terbiyesizliklerimizi, yaramazlıklarımızı hatırlatayım mı yıldızlar üstümüzü örterken, sen karanlıktan korkarken memelerinin arasına gömeyim mi başımı? Türlü komikliklerle güldüreyim veya ellerimle yemekler hazırlayayım mesela sana, bir yatakta oturup film izlerken dondurmanın hiç iştah açıcı durmamasından söz edelim.     Tüm kıllarımdan tiksin benim ama inatla göğsümde gezsin buselerin. Ya da evlilik dışı bir milyon çocuğumuzu sokağa atalım ha ne dersin? Bin cana kıyalım seninle, bizimle olmak isteyip asla olamayacak bin cana teker teker kıyalım. Tarihi çarptıralım, tektonik levhalar bile kıskansın halimizi, böyle tutulmayı ay, güneş dahi görmemiş olsun. Plüton'u tekrar gezegen ilan edelim. Birbirini seven iki kişi Tanrı huzurunda evli sayıls...
Devamı

Yol gözümü dağlıyor.

   Şerefimi ve keyfimi günbegün kaçıran bu soğuk, kışın sıkıntısı ve bir avuç insanla hayatta kalma eylemimin getirisi olarak kuşkuyla tırpanladığım bu kurumuş otlar. Kesilen suyumuz, hiç küllük yüzü görmeyen sigaramla günlük iş arayışı, broşür dağıtımı ve hayallerimin her geçen saat hevesle kaçışı benden, bir piyanist mi, chanteur mü yoksa Veysel'in bir ayakkabı içine bıraktığı üç beş kuruş bozukluğu mudur beni alıkoyuverecek kim bilir? Nasıl çeliğe çift su verildiyse, nasıl dağlar yaratıldıysa babam için, nasıl ailem bayat bir kurabiye misali dağıldıysa, öyle istiyorum beni görmeni bu müşkül vaziyette. "Bitmez sandı yoksul beynin, sorma artık kimim neyim..."
Devamı

Yaradılış gayesi

   Bir filozofa sorsan eminim insanın içgüdüsüyle, çoğalma gayesiyle varlığını anlatır sana. Ben aşktan söz ederdim misal, bir şeyi, birini sevmek uğruna yaşamak en iyisi gibi geliyor zira gözüme. Bir bilim insanı "Senin cinsel organını onun cinsel organına sokmanı istemenin adıdır aşk." diyebilir elbette, yaradılış gayemiz budur onun için nasıl olsa. Bilemiyorum, anlaşılmayalı o kadar oldu ki kafasını ve bacağını sürekli sallayıp suratıma bön bön bakan bir herifin varoluşu bile canımı sıkıyor olabilir. Umutların adı bir sevdadan mıdır, bahar geliyor, ondan mıdır bu kötürüm düşüncelerim. Bunları bilmek bana bir lütuf olurdu fakat sıcaklığın kol gezdiği bu nemli saatlerde düşünmem gereken başka şeyler var.
Devamı