Anneme Mektubum

   Kitabı ortasından okuyan biri o, dediği pek anlaşılmaz, kafasının içinde yarattığı bizlere anlatır meramını fakat anlayan çıkmaz. Şimdi o epey uzakta, düşmekte derdine dövmediği dizinin, alışmış olmalıydı oysa gitmesine kızının. Tek evlat, tek koca, tek horoz, tek destekle kalakalmış fakat bilmez yaslanacağı hep tekti omzunun. Şimdi uzaklara, çok da uzak hissettirmeyen dağlara ve memleketim gibi hissettiren yerlere hasretimden arta kalan güçle yazmaktayım. Ben kadınları anlamamakta ve onlar çirkefleştikçe uzaklaşmaktayım...

   Pilavı tane tane yapmayı, adi pirinçle harikalar yaratmayı, bezelyeyi ikiye ayırmadan pişirmeyi, çamaşırları makinede unutmamayı öğreneli epey oldu. Ocakta yemeğim, alacak havam var, senden müsaade alalı çok oldu...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ziynet

Yol gözümü dağlıyor.

Yaradılış gayesi