Bi'naât

   Her geçen gün bir öncekinden kötüyken aydınlatmakta kendimizi kandırışımızın gündönümü bizi. "Yeter ki gün eksilmesin penceremden." diyerek dayandığımız ve onca öğrenime karşın eğitimimizin ölene dek son bulmayacağını bilmek dürttü hevesimizi. Çoğu kaçındı "Aman kafama bir şey girer, olmadık yerde rahatsız eder." diye. Neme lazım, belki hazımsızlıktı bizimkisi, ne doğan günün o faziletini görememenin korkusu, ne dönerken dünya; batması konusunda kendimizi aldattığımız güneş döndü sırtını bize. Hoş, bir gün o da batıdan doğar ve belki ben bugünü yâd ederim...

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Ziynet

Yol gözümü dağlıyor.

Yaradılış gayesi